آبان آمد. آبان بالاخره آمد. آبانِ من همان طعم ملس خوشایندی ست که نه ترش است و نه شیرین، آبانِ من همان بنفش مورد علاقه ام است که نه رنگی سرد است و نه گرم، آبانِ من دردانه ی پاییز است، نه مانند مهری ست که نقش چندانی از پاییز نداشته باشد نه مانند آذری که گویی بیش از آنکه هواخواه پاییز باشد، دلداده زمستان است...

یک پیشنهاد کاری خوب در هر شرایطی آدم را سرحال می آورد !

خیابان گردی های بعد از نیمه شب از آن کارهایی ست که هرگز طعمش برایم تکراری نمی شود. یک جورهایی حسی از جنس رهایی از بند هر بندی یا نوعی حس ماجراجویی خفیف با کمی چاشنی احساس عدم امنیت در من به وجود می آورد که بی شک دلپذیر است. حتی در موقعیتی که به دنبال جرعه ای آرامش تخت گرم و نرمم را ترک کرده باشم و بیقرار تر بازگردم !

ثریا ابراهیمی از آن شخصیت هایی بود که بخش دلنشینی از ادبیات مان را تا ابد مدیونش هستیم.

سه نصف شب باشد و خوابت نیاید و فکر کردن به روز پرکاری مانند شنبه بیچاره ات کرده باشد و در این گیر و دار هوس نخی سیگار هم کرده باشی و جسمت هم از کار افتاده باشد اما گویی که در مغزت مقداری پنیر پیتزا ریخته باشند و افکارت هی کش بیاید و کش بیاید و کش بیاید !

نشود فاشِ کسی آنچه میان من و توست

به عقیده من ؛ از خود نوشتن، به نوعی همان خودآزاری، خودکشی، خودسوزی ست. اما در قالبی ادیبانه تر، فیلسوفانه تر و شاید احمقانه تر !

از آن مشکل ها که جز آخرین مشکلاتی هستند که احتمال رخ دادنشان را می دهی.. از همان ها که سالی یک بار هم به مغزت خطور نمی کنند. ولی در ناباورانه ترین حالت ممکن چهره کریه شان را نشانت می دهند..

دائما یکسان نباشد حال دوران غم مخور

آدم از انسان های مودب و باشخصیت توقع ندارد که کارش را راه نیندازند! نمی دانم توقع بی جایی ست یا واقعا شرایط ایجاب می کند.

زندگی با کافئین عمری ، بی نیکوتین هرگز !

روزهای خسته کننده و پرکار در امتداد شب های خالی از هرگونه خواب یا چرت حقیقتا فرسایشی ست. انگار که تک به تک سلول هایت از سلول های خاکستری مغز که از کم طاقت ترین ها هستند تا سلول های زرد و سبز و قرمز و آبی و بنفش حتی که جز صبورترین سلول ها هستند ، عاجزانه التماس می کنند کمی استراحت کنی.

با انگیزه زندگی کردن مشکل است. بی انگیزه که باشی انگار همه چیز آسان تر پیش می رود، نه استرس زمان های تلف شده را داری نه اضطراب ناشی از کارهای عقب مانده مغزت را می جود. ولی با انگیزه زندگی کردن یک خوبی خیلی بزرگ دارد و آن پیوسته درگیر بودن ذهنت است که به تو مجال فکر کردن به هیچ خیال آزاردهنده ای را نمی دهد. همین خودش به هرچه بی انگیزگی ست می چربد.

وقت گذرانی با کسانی که نه دوستت هستند نه دشمنت هم عالمی دارد !

تو هم مثل من از نقشه هایمان برای آینده خنده ات میگیرد یا نه؟! هنوز که هنوز است فکر کردن به آن روزها لبانم را به لبخندی هرچند بی حس و حال کش می آورد. صحبت هایمان حول پیدا کردن یک کار پاره وقت با حقوق ثابت و پیشرفت و در آینده به درجه متعالی(!) خیلی پولدار شدن می چرخید. هر دفعه همان قصه تکراری را دوباره و دوباره با لذت تعریف می کردیم و طعم خوشش را زیر دندان هایمان مزه مزه می کردیم! می دانی من دیگر به فکر خیلی پولدار شدن نیستم و بیشتر افکارم در حواشی خیلی مثلا عاقل شدن پیچ و تاب می خورد. نمی دانم افکار تو به کدام سمت متمایل شده ، ولی فردا که به سر کارت می روی از قول

سرماخوردگی نیمه جدی در اولین روز پاییزی کمی حال گیری ست. به پاییز های از دست رفته و پاییز های پیش رو فکر میکنم. شاید مبدا شروع سال جدید باید پاییز می بود ، نه بهار.